Dopóki nie chodzisz w cudzych butach, nie decyduj, czy jest mu wygodnie, czy nie.

Na wesoło.

I już nie tak na wesoło.
Okres ciąży był czasem strachu.
Pisałam już o tym wcześniej.

Ciąża nr 1 była totalnym zaskoczeniem.

Dopiero w 7 tygodniu (czyli de facto 9 - doliczając owe 2 tygodnie) dowiedziałam się o ciąży. 

Zaliczyłam w międzyczasie imprezę na której jak nigdy wypiłam sporo piw.

I później był strach.

Czy będą jakieś konsekwencje.

To był 1997 rok, badania usg nie były na takim poziomie jak dziś.

Owszem, były badania prenatalne.

Pamiętam jak w szpitalu (rozwarcie 7 miesiąc) koleżance powiedzieli na usg, że nie widać drugiej nogi.

Fajny komunikat.

Rodziłam naturalnie. Nie była dobrze obliczona data porodu. Nikt nie zbadał, że dziecię będzie miało ponad 4 kg.

Udało się. Tylko trochę popękałam.

Jak się urodził obejrzałam natychmiast czy ma ręce, czy nogi. Czy po 5 paluszków.

Strach był tak wielki, że powiedziałam, że więcej ciąży już w życiu nie chcę.

I jednak ciąża druga.

Kilkanaście lat później.

Chciana - ale w głowie.

W realu była zaskoczeniem.

Dała o siebie znać już parę dni po fakcie.

Pierwszy i ostatni raz zwymiotowałam pod pracą.

Tydzień później nie mogłam już wypić żadnego alkoholu, a na widok tortu weselnego kuzynki dostałam torsji.

A potem po teście ciążowym wraz z rozwojem ciąży następował paraliżujący strach.

Co będzie, jak z dzieckiem nie będzie ok?

Telewizja bombardowała dziećmi z wadami wrodzonymi.

Na badaniach prenatalnych tak mi biło serce ze strachu, że lekarz badający przerwał badanie, zaczął mnie uspakajać. A potem spokojnie pokazywał mi powoli każdy organ, przepływy, liczył palce. Badanie było bardzo długie. Ten lekarz to był anioł. Chociaż i tak strach później wrócił.

Wkur*ia mnie, okrutnie wkur*ia jak o ciąży wypowiadają się faceci, którzy nie mają o tym zielonego pojęcia. Albo kobiety bezdzietne. Albo hierarchia kościelna.

Równie dobrze ja mogę wypowiadać się o prostacie u facetów.

Wysokiej klasy specjaliści uważają, że zygota powinna podlegać ochronie. Co tam kobieta, jej zdrowie, jej życie. Ta zygota jest najważniejsza. 

Nie są istotne te dzieci, które już się urodziły i które wymagają pomocy. Ważna ta zygota. Niechciane lub chore dzieci nie liczą się.

Fanatyzm i próba zmuszania kobiet do heroizmu.

W imię czego pytam?!?!?!?!?

Przez lata byłam matką samotnie wychowującą dziecko. Nie ze swojej winy, nie z winy byłego męża. Choroba nie wybiera. Wybrała młodego chłopaka.

Przez lata sama musiałam zapracować na swoje dziecko. Co miałoby się z nim stać, gdyby drugie dziecko było chore? Gdybym musiała zrezygnować z pracy? Czy udźwignęłabym psychicznie chore dziecko? Do dziś  z uwagi na pracę to ja ponoszę główne koszty funkcjonowania domostwa, Luby dodaje do budżetu, ale filary ja zapewniam.

Widziałam jednego posła i jedną posłankę, którzy krzyczeli jakim to cudem jest dziecko z zespołem downa. I mówią to spędzając swój czas w Sejmie, zrzucając pracę nad dzieckiem na inne osoby. I najważniejsze - zarabiają kwoty wiele razy większe od zwykłego podatnika - umożliwiające im zatrudnienie kilku opiekunek i możliwość rehabilitacji. Matki Polki tego nie mają. Z 1% i innych zbiórek proszą o środki na rehabilitację! Jak widzę obłudę takich posłów to mam obrzydzenie.

Widziałam w telewizji kobietę, która świadomie zdecydowała się na donoszenie dziecka bezczaszkowca i bez mózgu. Dziecko żyło 2 godziny, zostało sfotografowane. Jego zdjęcie było przy prochach. Dla mnie widok drastyczny i przerażający. Prześladujący mnie. Nie chciałabym go doświadczyć. Żadną miarą. Nie jestem bohaterem. I nie chcę nim być.

I jeszcze ważna rzecz.

Ciąża to nie choroba. 

No chyba, że ciąża to nie jest łaskawa.

Takiego durnego europosła, a raczej euro-osła z Polski, który mówił wczoraj o przyklejeniu dziecka klejem do pleców na 9 miesięcy poddałbym BARDZO CHĘTNIE PRÓBIE.

Próba jest następująca.
I z autopsji jadę.

Najpierw byłby ból brzucha. Uniemożliwiający szybszy chód. Niesienie torby. Zginający w pół.

Mdłości.

Nadwrażliwość na zapachy (do dziś mi nie minęła i wkurza mnie strasznie!!!!).

I dołożyłabym worek. Zaczepiony do brzucha. Coraz większy i cięższy. Którego nie można by zdjąć. Który na końcu by miał ponad 20 kg.

I z tym workiem całą dobę - z nim spać, chodzić, kąpać się, schylać się.

I codzienne rzyganie.

Aż do żółci. 

Na każdy posiłek.

I nie spanie przez całą dobę bo co parę godzin jak w końcu się zaśnie trzeba znów iść do toalety.

Że idąc spać trzeba układać brzuch stękając przy tym jak po zdobyciu Mont Everest.

I duszności.

I brak oddechu.

I zadyszkę po pokonaniu kilku stopni.

I brak pamięci. Zapominanie podstawowych słów.

I chwiejność nastroju.

Fantastyczne zaparcia.

Okrutną zgagę powodującą spanie na wszystkich poduszkach w mieszkaniu. A raczej próbę spania.

I moczenie się pod siebie po ataku kaszlu.

A do tego bezgraniczny paraliżujący strach.

A wszystko to zakończone przerażającym porodem.

Przy pierwszym myślałam, że umieram.
Drugi pomimo nastawienia był cierpieniem. Ból był okrutny. Po godzinach bóli partych przy niezmiennym 5 cm rozwarcia, kiedy przeć nie wolno, a organizm wymusza parcie i stali nade mną co rusz anestezjolodzy, że więcej rozwarcia niż 5 cm nie będzie - wylądowałam na cc. A po cc tylko kilka tygodni nie mogłam chodzić.

A fanatycy chcieliby każdemu dać to w gratisie. To lub inne. Bo parę rzeczy mnie z atrakcji ciążowych ominęło.

I ten fanatyzm w imię chyba tego, że kobieta musi być cierpiętnicą. Prawdziwą Matką - Polką. Matką męczennicą. I być nawet w tej ciąży, która pochodzi z gwałtu. I nawet wtedy, kiedy dziecko jest ciężko uszkodzone.

Weszłam na FB, Insta, na blogi. Zaobserwowałam ciekawe zjawisko. Matki po in vitro, cudowne matki wielu dzieci, matki po adopcji i z różnymi przekonaniami w życiu opowiedziały się PO TEJ SAMEJ STRONIE! Po stronie prawa do wyboru, bo życie pisze swoje scenariusze. Wyjątek był jeden! Na tyle przypadków. I tak rządzący  usiłowali układać życie kobietom.

Całym sercem popieram czarny protest. Nikt nie ma prawa decydować o sumieniu innego. Nie przez przepisy prawne. Nie w państwie, które nie jest państwem wyznaniowym, a które wypchnęło kobiety niewierzące poza margines.

Fanatykom i oszołomom mówię NIE!!!!!!


I tak na zakończenie.